Το θέμα της θεραπευτικής συνειδητοποίησης που λαμβάνει χώρα σε ασυνείδητο επίπεδο είναι ο κεντρικός άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφονται οι θεραπείες του υποσυνειδήτου.

Για να γίνει καλύτερα κατανοητώ τι εννοούμε με τον όρο «θεραπευτικές συνειδητοποιήσεις», θα χρησιμοποιήσουμε ορισμένα ακραία παραδείγματα σύγκρισης μόνο και μόνο για να τονίσουμε τις ειδοποιούς διαφορές με άλλες θεραπείες.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι στο ένα άκρο του φάσματος έχουμε την παραδοσιακή ψυχοθεραπεία, σύμφωνα με την οποία ο στόχος του θεραπευτή είναι να αναλύσει το πρόβλημα του πελάτη, να επιλέξει (από μια εξωτερική σκοπιά) μια σειρά υποβολών και συμβουλών για τον πελάτη, και κατόπιν να προσπαθήσει με συγκεκριμένη διαδικασία να «εισάγει» αυτές τι υποβολές σαν «νέα εργαλεία» για να χρησιμοποιηθούν στις γνωστικές και ασυνείδητες διαδικασίες του πελάτη.

Από τη σκοπιά της βιοθυμικής, μπορούμε να δούμε ότι αυτή η ακραία παραδοσιακή προσέγγιση στηρίζεται στις παρακάτω αντιλήψεις:

  1. ‘Ολοι οι πελάτες είναι ελαττωματικοί και χρειάζονται «επιδιόρθωση».
  2. Οι πελάτες είναι τελείως αδαείς και χρειάζεται να τους δοθεί «σοφία και γνώση» από τον θεραπευτή.
  3. Οι πελάτες δεν κατέχουν ήδη τα απαραίτητα εργαλεία για να επιτύχουν επανισορρόπηση του συναισθηματικού τους εαυτού (ίαση).
  4. Οι πελάτες χρειάζονται κατεύθυνση μέσω ανάλυσης και υποβολής.
  5. Ο εαυτός του πελάτη χρειάζεται «προσθετικά».

Από τη σκοπιά της βιοθυμικής θα λέγαμε ότι τα παραπάνω υποδηλώνουν ιδιαίτερη έλλειψη σεβασμού για τον εσωτερικό, σοφό συγκινησιακό ασυνείδητο εαυτό του πελάτη.

Οι παραδοσιακές απόψεις είναι ότι το υποσυνείδητο χρειάζεται την προσέγγιση που περιγράφουμε παραπάνω, ενώ η βιοθυμική υποστηρίζει ότι το υποσυνείδητο δεν χρειάζεται τίποτε άλλο παρά μόνο ορισμένες υπενθυμίσεις σχετικά με τους πόρους και τις ικανότητες που ήδη κατέχει. Αυτές οι υπενθυμίσεις έχουν σαν σκοπό να κινητοποιήσουν μια διαδικασία συνειδητοποιήσεων ότι υπάρχει ορισμένη ασυνείδητη μάθηση η οποία ήταν κάποτε παραγωγική, αλλά τώρα είναι αναχρονιστική και περιττή.